|
|
|
BerylBeryl (symbol chemiczny "Be") jest lekkim, twardym i kruchym metalem o stalowoszarej barwie. Dodawany do stopów glinu, miedzi, żelaza i niklu znacznie poprawia ich właściwości fizyczne. Beryl jest materiałem stosowanym w produkcji podzespołów samolotów, rakiet, statków kosmicznych i satelitów. Stopy berylu z miedzią są twarde, trwałe i nieiskrzące, co wykorzystuje się w produkcji specjalistycznych narzędzi. Wysoką przewodność cieplną berylu i tlenku berylu wykorzystuje się w ciepłomierzach. Beryl ma niską gęstość i masę atomową, dzięki czemu przepuszcza promienie rentgenowskie oraz innego rodzaju promieniowanie jonizujące, dlatego stanowi powszechny materiał do produkcji okien w aparaturze rentgenowskiej oraz komponentów wykorzystywanych do eksperymentów fizyki cząstek elementarnych. Beryl ma charakterystyczny słodkawy smak, co w przeszłości było wykorzystywane w wykrywaniu obecności tego metalu, jednak metoda ta została zarzucona ze względu na jego toksyczność. Kosmetyki sprzedawane na terenie Unii Europejskiej nie mogą zawierać berylu ani jego związków. Źródła narażenia na berylBeryl jest zbliżony strukturalnie do magnezu i może wypierać go z enzymów, prowadząc do zaburzenia ich funkcji. U osób narażonych zawodowo na pyły berylu może rozwinąć się beryloza - zagrażająca życiu choroba alergiczna układu oddechowego przypominająca sarkoidozę. Długotrwałe wdychanie pyłu zawierającego beryl może ponadto prowadzić do rozwoju raka płuc. Beryl może również powodować alergiczny wyprysk kontaktowy [1]. Obok zatrudnionych w przemyśle metalurgicznym, na beryl mogą być również narażeni pracownicy przemysłu zbrojeniowego, samochodowego i lotniczego, osoby zatrudnione przy recyklingu komputerów, telefonów komórkowych oraz innych urządzeń elektronicznych, a ponadto technicy dentystyczni [2,3]. Beryl metaliczny reaguje z potem i śliną, co skutkuje uwolnieniem jonów, które po wniknięciu do skóry lub błon śluzowych mogą inicjować reakcję alergiczną [4]. Beryl w stomatologiiStopy berylu z niklem, chromem, kobaltem, molibdenem lub glinem były wykorzystywane w wytwarzaniu protez stomatologicznych [5-7]. Aktualnie beryl nie powinien być stosowany w wyrobach medycznych ze względu na możliwość działania rakotwórczego [8]. Jednak w publikacji z 2011 roku hiszpańscy autorzy opisali 12 pacjentów uczulonych na beryl, z czego u dwóch osób źródłem alergii były protezy zębowe, a u jednej aparat ortodontyczny [7]. Częstość uczulenia na beryl
Synonimy oraz nazwy w innych językachBeryl; Beryllium; Be; CAS# 7440-41-7; EC# 231-150-7. Substancja testowa: Berylu siarczan 1% waz. (Chemotechnique Diagnostics, nr kat. B-044) Uwaga: W przypadku testów płatkowych z berylem często obserwuje się bardzo późne reakcje dodatnie [10]. W analizie 12 przypadków alergii na beryl, u 3 pacjentów pozytywne reakcje pojawiły się między 2. a 4. dniem testów, u 6 pacjentów między 7. a 10., natomiast u 3 pacjentów reakcje dodatnie wystąpiły później niż w 10. dniu [7]. Ze względu na możliwość uczulenia na beryl w trakcie testów, nie zaleca się testowania na ten metal w ramach badań rutynowych. Testowanie z berylem powinno być ograniczone do przypadków podejrzenie alergii na materiały stomatologiczne, a ponadto u osób narażonych na beryl z innych źródeł (narażenie zawodowe). Autor opisu: Profesor dr hab. med. Radosław Śpiewak, specjalista dermatolog i alergolog |
|
 |
|
Śledź nas na Facebooku:
|
Jak do nas dojechać:
|
|
Uwaga! Ten serwis nie zastępuje porady lekarskiej, korzystasz z niego wyłącznie na własną odpowiedzialność. Autor dołożył wszelkich starań, aby informacje zawarte na tej stronie były rzetelne i aktualne, jednak wyklucza odpowiedzialność za ewentualne szkody wynikające z ewentualnych błędów. Każda istotna informacja powinna być weryfikowana w innych niezależnych źródłach fachowych.
|
|
 |
|
| |
 |
|
